Zelda

Mama Zelda, wat wil ze toch graag aandacht… maar toch ook niet. Deze poes heeft enorm veel tijd en geduld nodig om zich op haar plek te voelen. 

Ze is enorm bang voor handen, zal zich het liefst verstoppen. Hier moet je echter doorheen prikken, want eigenlijk is ze dol op aanraking. Het initiatief moet echter wel vanuit haarzelf komen. 

Toen ze net binnenkwam, wilde ze niets hebben van ons. Na bijna 3 maanden geduld hebben en langzaamaan een band opbouwen, drentelt ze om je heen en geeft ze je hoofd en benen kopjes. Daar kan ze dan ontzettend van genieten. Het was zelfs gelukt om haar af en toe aan haar staart te aaien, maar als ze een hand ziet, is ze gelijk op haar hoede. 

Het zal mij niet verbazen als ze na een half jaar echt een schootkat kan worden.