Ons gezin is weer compleet! Vele jaren waren we actief in het wereldje van de raskatten. Noorse Boskatten fokten we. Prachtige katten met een geweldige historie. Een uitdaging om het ras terug op de wereld te krijgen, onaangetast door menselijke handen, precies zoals de Vikingen ze vroeger hadden. Maar het fokkerswereldje is niet altijd rozengeur en maneschijn. Kleintjes op de wereld zetten die je met bloedend hart aan nieuwe baasjes overdraagt, de stress en haat en nijd op de kattenshows…Nee, daar waren we wel klaar mee. Dus alle levende have werd geholpen en we gingen met fokkerspensioen.

Pensioen betekent bij ons niet dat de katten, die alle jaren lief en leed met ons deelden, de deur uit gaan. Nee, pensioen betekent dat je samen oud wordt. Dat je er ook voor je katten bent als het niet meer zo goed gaat. Dat je er ook bent op die gevreesde dag, als de laatste rit naar de dierenarts gemaakt wordt. En zo kabbelde ons leventje door, samen met de Noorse Boskatten, en ook samen met de huiskatten die zo in de loop der jaren met een rugzakje op aan de deur geklopt hadden. Figuurlijk natuurlijk; de deur stond altijd open voor katten die een warm mandje nodig hadden.

Later, zeiden we, als wij oud zijn, dan zijn de katten er ook niet meer. Dan verkopen we ons huis, gaan we rondreizen in een camper, de wereld rond, met een hondje. Want dat gaat niet met katten, dus zolang er nog katten zijn, blijven we hier. En toen keken we op een avond om ons heen. Wat is het stil in huis... Waar is iedereen, waar zijn de katten? We beseften dat iedereen thuis was, maar we hadden er nog maar acht… Maar het is nog geen tijd om op reis te gaan, we kunnen toch niet nog zoveel jaren met maar zo weinig katten leven? Dat zijn we niet gewend, dit is veel te stil!

En zo vatten we het plan op om voor de nog resterende tien jaar ons huis open te stellen voor een paar oudjes uit het asiel. Als een blok vielen we voor Harrie. Een stoere kerel op leeftijd. Nog niet beschikbaar, omdat hij nog in quarantaine zat. Maar hij was het waard om op te wachten! We gingen Harrie af en toe bezoeken. Harrie leek het te begrijpen. Hij was vrij relaxed, ondanks de lange gedwongen afzondering. Allemaal dankzij de goede zorgen van de mensen van Ter Marse. Zeker weten!

Ja dan ga je op bezoek…en dan loop je even langs de andere kamertjes. Nooit, nooit, nooit doen! Want toen zagen we Loes… dikke, luie Loes. Loes zag ons niet, want zij sliep. Okay ze deed één lodderig oog open, legde haar hoofdje in mijn hand en sliep weer verder. Wat een heerlijk dier! Loes mocht dus mee, de volgende dag hebben we haar gehaald. Het arme kind gebruikte pijnstillers vanwege haar artrose. Loes kwam hier, waggelde uit de draagmand, schuifelde naar een mandje in de vensterbank, stapte erin en viel weer in slaap. Kortom: die was gesetteld. Loes woont hier nu alweer twee maanden. Mevrouw heeft de medicatie verwisseld voor groenlipmosseltabletten, begint een aanvaardbaar gewicht te krijgen en maakt zelfs af en toe een wandeling naar buiten, de volledig omheinde tuin in.

In afwachting van Harrie, bezig om Loes op te halen, begon een medewerkster voorzichtig over Miepie. Of wij haar ook hadden gezien… want Miepie had ze zo graag een fijn plekje gegund. Ach dat kind…vooruit dan maar, er is nog wel plaats. Met Miepie moeten we wel wat meer geduld hebben. Miepie is bang, en is haar vertrouwen een beetje kwijt. Maar het gaat goed komen! Want Miepie heeft een eigen veilige klimpaal waar ook haar eten en drinken is, zodat niemand haar onverwachts kan overvallen. En Miepie is al een paar keer gesignaleerd terwijl ze met een grote glimlach op haar gezichtje met wat speelgoed lag te rommelen. Dat gaat helemaal goed komen.
En toen was de quarantainemaand om…een spannende dag. Martin werd gebeld met de mededeling dat Harrie gezond was. Hij belde mij, ik was op het werk en zat midden in een vergadering. De spanning was teveel geweest, de opluchting zo groot dat de tranen van blijdschap niet meer te houden waren. Gelukkig zijn ze dat van ons gewend: de katten zijn alles voor ons.

En dus kwam Harrie! Nou dat hebben we geweten. Harrie kwam, zag en overwon. Als een echte kerel van de straat werd het aanwezige katervolk medegedeeld dat hij hier kwam wonen. Er is nog wat gesputterd (nou ja eerlijk gezegd werd er nog wat gespetterd) maar zo langzamerhand begint iedereen aan elkaar te wennen. Harrie heeft besloten dat Pappa zijn grote held is en waar Martin is, is dus Harrie.

Nu zijn we dus weer compleet. Volkomen gelukkig met wederom 11 katten, 12 kippen, 3 ganzen en 2 geiten. Ons eigen dierentuintje. De dieren kunnen hier onbezorgd rondlopen. De katten kunnen zelf kiezen of ze binnen zijn, of via de kattenluikjes naar buiten gaan. De tuin, bijna 8 are, is volledig omheind met hekken, ruim twee meter hoog met stroom erboven, en gaas ingegraven tegen gevaar van buitenaf. We wonen tenslotte op het platteland.

En zo wonen de drie oudjes uit dierentehuis Ter Marse nu dus in Zuidwending. Waar niks hoeft en (bijna) alles mag. Waar je samen met de geiten, ganzen, kippen en mensen kunt genieten van rust en ruimte. Waar het niet uitmaakt of je jong en mooi bent, en van een speciaal ras, of oud en lelijk, en “maar” een huiskat. Waar je uren op schoot kan liggen. Waar onvoorwaardelijk van je gehouden wordt. En waar je voor altijd mag blijven.

Martin & Roelie.

Welkom bij Dierentehuis Ter Marse

Stichting Dierentehuis Ter Marse, heeft als voornaamste doelstelling de opvang van thuisloze honden en katten in haar verzorgingsgebied.

Het werkgebied/ verzorgingsgebied van het Dierentehuis omvat de gemeenten Stadskanaal, Borger-Odoorn en Vlagtwedde en de gemeente Hoogezand-Sappemeer. In 1968 werd Dierentehuis Ter Marse opgericht met als primair doel: opvang van zwerfhonden en zwerfkatten. Het asiel was tot begin 2006 gevestigd aan de Maarsbroek te Stadskanaal. In 2006 zijn we verhuisd naar het huidig onderkomen: een prachtig nieuw pand aan de Stelmaker 10 te Stadskanaal. Hier hebben de dieren veel meer ruimte, is de omgeving veiliger, schoner en minder stressvol en zijn de werkomstandigheden voor het personeel ook veel beter. In ons nieuw pand is behalve een dierenasiel ook een dierenpension voor honden en katten aanwezig. Stichting Dierentehuis Ter Marse vierde in 2008 haar 40-jarig jubileum. Tijdens deze periode is de stichting uitgegroeid tot een professioneel opererende organisatie en vervult maatschappelijk gezien voor de gehele regio, en zelfs daarbuiten, een belangrijke rol. Lees meer...

Nieuwsbrief

Wilt u graag op de hoogte blijven van alle ontwikkelingen binnen Dierentehuis Ter Marse, schrijf u dan nu in en ontvang elk kwartaal automatisch onze nieuwsbrief

Mede mogelijk gemaakt door...