Het is weer zover, emailtje van het asiel “Heb je nog een stukje voor de nieuwsbrief”?
Wat doe je dan, eerst maar eens aan Gré vragen wat we ook al weer voor bijzondere klussen hebben gehad en vervolgens de ritstaten er nog even bij om het geheugen op te frissen. Kerst en de jaarwisseling zijn relatief rustig verlopen, we hadden deze keer geen dienst. Beide weekends hebben Natalia & Uipko voor hun rekening genomen, waarvoor onze hartelijke dank. Het is toch altijd maar afwachten of je plannen voor een gezellig kerstdiner niet de mist in gaan.

Ook het nieuwe jaar is vrij rustig begonnen, maar er gaat geen dag voorbij zonder ritten. Soms alleen omdat er asieldieren naar de dierenarts moeten, maar (te) vaak ook voor verkeersslachtoffers. Ons werkgebied omvat nu eenmaal veel wegen waar vrij hard gereden mag worden en toch sprake is van bebouwing (met de bijbehorende “huis”dieren).

Op 12 januari krijgen we een vrij bijzondere melding, in Buinerveen zit midden op straat een Dodaars, dit is een klein soort Fuut dus een watervogel. Van water is echter geen sprake in de directe omgeving. We halen het diertje op, het lijkt niet gewond maar alleen verzwakt, maar ja waar moet je er mee naar toe? De dichtstbijzijnde opvang zou De Fügelhelling in Ureterp of Faunavisie in Westernieland zijn. We overleggen met Riet van de Egelopvang, het beestje mag wel naar haar toe voor de allereerste opvang maar dan moeten we wel voor eten zorgen. Tja eten…… dat betekent sprotjes halen maar er is geen visboer die dat nog op voorraad heeft. Dan maar proberen bij dierenspeciaalzaken maar ook daar kan men ons niet helpen. Opnieuw overleg met Riet, het wordt uiteindelijk tilapiafilet uit haar eigen diepvries. We zijn er al met al ruim twee uur mee bezig. 

Er zijn momenteel ook heel veel meldingen over roofvogels die vermoedelijk gewond of ziek zijn, want ze blijven gewoon op de grond zitten als mensen in de buurt komen. We rijden er heel wat keren voor uit, maar in bijna alle gevallen gaat het om vogels die verzwakt zijn en al hun energie nodig hebben om in leven te blijven. Oorzaak hiervan is vooral de muizenplaag van 2015/2016; er zijn zoveel roofvogel jongen groot geworden dat er nu teveel zijn voor het natuurlijk evenwicht. Van kerkuilen-kenner en natuurfotograaf André Eikenaar heb ik een foto gezien van een uilennest waarin wel 100 dode muizen lagen. De ouders bleven maar aanvoeren, terwijl de jongen het niet eens op konden. Voor ons is het ook een beetje een dilemma, moet je ze nu allemaal redden en naar een opvang brengen of moet je de natuur zijn gang laten gaan? We doen eigenlijk altijd het eerste en laten de beoordeling over de levensvatbaarheid van het dier aan de deskundigen over. Het betekent wel heel wat ritten naar Faunavisie. Gelukkig kunnen we ook af en toe de dieren afleveren bij de Dieren-ambulance Groningen, die ook regelmatig naar Faunavisie rijdt en ze dan mee kan nemen voor ons.

Op 25 januari hebben we een akelige klus, een kat is verdronken en vastgevroren in een vijver. Na een eerste inspectie besluiten we om de volgende morgen met extra gereedschap terug te komen, want de vijver is te groot om er vanaf de kant bij te komen en te diep om het risico van er door zakken te nemen. Samen met Hans van Ambu-1 lukt het om de kat uit het ijs te hakken. We nemen de hele klomp mee naar het asiel waar het nog heel wat moeite kost om het ijs er af te krijgen en de kat weer toonbaar te maken voor de eventuele eigenaar.

30 januari is weer zo’n gekke dag, 11 klussen gehad en maar net tijd om even wat te eten en onze viervoeter snel even uit te laten. En dat terwijl we de dag ervoor maar twee kleine ritjes hebben gehad. Het blijft toch raar onvoorspelbaar werk hoor. We worden deze dag ook weer eens geconfronteerd met de hufterigheid van sommige mensen, we moeten ’s middags naar Buinen, waar wandelaars hebben gezien dat er een poes en kitten uit een auto worden gegooid. Als we ter plaatse zijn wordt ons gewezen waar de beestjes zijn gebleven. We zien een kleine poes en een zwart kitten van circa 10 weken, maar kunnen ze niet benaderen. We proberen het een paar keer maar de katten vluchten direct de bramenstruiken in. In overleg met de bedrijfsleider van het asiel wordt besloten een vangkooi te plaatsen. De dag wordt trouwens afgesloten met nog een minder prettige klus; om 22.30 uur moeten we naar het buitengebied van Alteveer waar een gewonde vos zou liggen. De vindster is er gelukkig bij gebleven want het is echt “in the middle of nowhere”. De vos ligt bovendien in een omgeploegd veld en valt absoluut niet op. Voorzichtig pak ik hem met de zog. kattenhandschoenen op en wikkel hem in een deken. Zijn linker voorpoot bungelt erbij, enkel nog vastzittend met de huid. We bellen onze vaste dierenarts en gaan op weg naar de praktijk. Ze moet uit Annen komen en dus arriveren we bijna gelijk. Helaas moet zij constateren dat het al een oude breuk betreft die lelijk is ontstoken en dat het dier dusdanig verzwakt is dat de overlevingskansen nihil zijn. Ze laat de vos inslapen en onze enige troost is dat het dier verder lijden is bespaard.

In de volgende dagen gaan we nog een paar keer naar Buinen, de oudste poes (plm. 6 maanden) zit op een gegeven moment in de vangkooi maar het kitten krijgen we niet te pakken en die laat zich ook niet meer in de buurt zien. We hopen dat het ergens een schuilplek of nieuw thuis heeft gevonden.

Op 4 februari staat Natalia met een stand van Ter Marse bij de Dogwalk Exloo en Ron staat de hele dag met de ambulance op de rust- en informatieplaats halverwege de route. Ze krijgen aardig wat aanloop die dag! Nu maar hopen dat het wat nieuwe donateurs oplevert.

Half februari is het weer Buizerd-tijd. In het weekend is er eentje opgevangen in de noodopvang op het asiel in de hoop het dier met wat voer aan te laten sterken. Een poging om hem maandag weer uit te zetten mislukt echter, de Buizerd blijft op de grond zitten. Besloten wordt hem alsnog naar Faunavisie te brengen, we maken een afspraak met Pim die aanbiedt om ons ook te leren hoe we zo’n dier kunnen voeren en vocht kunnen geven. Eenmaal onderweg bel ik toch met de Dierenambulance Groningen en zij moeten die middag ook nog naar Pim dus we mogen de buizerd daar brengen. Dat scheelt ons een hoop kilometers en tijd. De volgende dag is het echter opnieuw raak, weer een buizerd die zelfs met een grote hond vlakbij blijft zitten waar ie zit. Nu gaan we, in overleg met het asiel, wel door naar Westernieland. We worden hartelijk ontvangen, krijgen een rondleiding en Pim laat zien hoe “onze” Buizerd onder dwang wordt gevoerd en vocht ingespoten krijgt. Later horen we dat hij al na twee dagen in de grote buitenvolière mag. We krijgen speciaal voer mee uit de diepvries en gaan weer via Ter Marse huiswaarts. Al met al een ritje van 3 uur en 150 km!

Op 21 februari krijgen we een spoedrit voor een aangereden, nog levende, vos in een recreatiegebied bij Kropswolde. Het is normaal gesproken voor Hans, die vanuit Nieuwe Pekela de regio Hoogezand heeft maar hij is al op pad voor een andere klus. Voor ons volkomen onbekend gebied, de Tomtom zegt dat het ruim 40 minuten rijden is. Dat is best lang als je naar een gewond dier moet en als er onderweg dan ook nog oponthoud is door landbouwverkeer o.i.d. en de avondspits begint al op gang te komen, dan zit je je wel te verbijten zo af en toe. We doen het toch nog redelijk snel en treffen melders en vos aan bij de oever van een slootje waar de vos door een paar honden doorheen gejaagd is. We pakken de vos voorzichtig in een deken en leggen hem in een grote transportkooi die we toevallig nog in de auto hadden van een vorige klus. Op naar de dierenarts die, na een telefoontje onderweg, al voor ons klaar staat. Helaas is ook voor deze vos geen herstel mogelijk, het letsel is zo ernstig dat we moeten besluiten hem in te laten slapen. Toch geen vergeefse rit want ook dit dier is in ieder geval verder lijden bespaard maar jammer is het natuurlijk wel.

Wel daar laat ik het voorlopig maar weer even bij, tot een volgende keer!

Ton Reitsma

Mede mogelijk gemaakt door...